mehraneh-atashi-a
” اقتدار نمادین مردانه و حضور زنانه”

مهرانه آتشی اردیبهشت ماه 1384 به یکی از زورخانه های تهران رفته و با لطایف الحیل از مردان زورخانه و در گود عکاسی کرده است. مکان مقدسی که در آنجا حتی نفس زن حرام است، حالا نه تنها مردان باستانی‌کار و پهلوانان، سوژه عکاس زن شده‌اند که با قرار دادن آینه‌ای بزرگ در تمامی عکس‌ها این حضور زنانه جاودانه شده است. در تمامی عکس‌ها، مهرانه آتشی در کنار مردانی که در حال ورزش‌اند دوربین به دست در درون آینه حاضر است و در حال به بازی گرفتن این اقتدار نمادین مردانه است. اقتداری که ساخته فرهنگ از سالیانی بسیار دور تا به امروز است. آنگونه که “گافمن” جنسیت را نمایشی اجتماعی از ایده‌آل‌سازی فرهنگی زنانه و مردانه می‌داند، نمایشی که از سایر کنش های ما جدا نبوده و در تمامی اعمال بشری حل شده است.
به دلیل همین ساز وکارهای فرهنگ است که ورزش باستانی را به عنوان ورزشی مردانه برچسب می‌زنیم و گود زورخانه را مکانی مقدس برای مردان که در آنجا ابژه‌های مردانگی، قدرت و سلطه معنا می‌یابد، می‌پنداریم.
در زورخانه اعمال جنسیت از طریق آداب ورزش باستانی، نوع پوشش، جایگاه و مکان ویژه (گود)، اسطوره‌های پهلوانی، روایت های فتوت و مردانگی که در گذشته از طریق ادبیات شفاهی و مکتوب و امروزه از طریق عکس‌های یادگاری پهلوانان پیشین و شمایل امامان منتقل شده و بازتولید می‌شود. در عکس‌های آتشی نیز به وضوح همه این اعمال بازنمایی شده است. نیم تنه‌های لخت مردان که در حال میل گرفتن و چرخ زدن و کباده کشیدن‌اند. تن‌های مردانه‌ای که در گود مقدس به دوربین نگاه نمی‌کنند یا سعی بر آن دارند که چشم عکاس را نادیده بگیرند و تنها به ورزش کردن بپردازند.
“میل به کنترل” و در واقع نیاز اجتماعی به کنترل هسته اصلی مردانگی کلاسیک غربی را شکل می‌دهد. طیف وسیعی از این اعمال سلطه زیرکانه را می‌توان در کنترل اجتماعی، برخورد چشمی، کنترل حالت‌های بدن، هجوم به فضای شخصی دید که تصویر اقتدار نمادین و جسمی مردان را شکل می‌دهد و اینگونه بر زنان مسلط می‌شوند. اما در عکس‌های آتشی عکاس است که بر اجرای این نمایش جنسیت کنترل و احاطه دارد و در نهایت همین اقتدار به مدد “آینه” است که آن اقتدار نمادین مردانه را به زیر سوال می‌برد. عکاس زنی که بر فضا و مکان و حتی خود نیز مسلط است؛ چرا که نه تنها چون سایر عکاسان به غیاب خود در عکس‌های زورخانه قناعت نکرده است؛ بلکه با سماجت و زیرکی خواسته است تا خود نیز در تمامی عکس حاضر باشد و این حضور مقتدر با نگاه روبه رو و مستقیم بیش‌تر از هر چیزی الگوهای ساختگی جنسیت را به بازی می‌گیرد. هر چند که گاه این حضور آنقدر کم رنگ و کوچک و محو باشد که به سختی بتوان او را از میان همه اشیاء و فضای پس‌زمینه تشخیص داد اما به هر حال او حضور دارد و عکس‌ها گواه آنند. گواه آنکه سودای عکس شدن آنقدر شیرین و اغواگر است که مردان نیز گاه از نقش‌های ساختگی و تاریخی خود دست می‌کشند و میل به کنترل و سلطه را در فضایی مردانه به دست عکاس زن می‌سپارند.

سایر تصاویر را می توانید در وب سایت اختصاصی مهرانه آتشی ببیند.

mehraneh-atashi-1

mehraneh-atashi-3
mehraneh-atashi-4
mehraneh-atashi-10

mehraneh-atashi-8

mehraneh-atashi-7

mehraneh-atashi-2

mehraneh-atashi-6

mehraneh-atashi-9

mehraneh-atashi-5

mehraneh-atashi-12
mehraneh-atashi-11

برچسب زده شده با :
 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *